AGRANULOCYTOZA ostra choroba o ciężkim przebiegu, charakteryzująca się zmniejszeniem liczby krwinek białych (leukocytów) i całkowitym lub prawie całkowitym zniknięciem granulocytów z krwi obwodowej. Zmniejszenie odporności na zakażenia prowadzi z reguły do powikłań infekcyjnych w postaci ciężkiej posocznicy zmianami martwiczo-wrzodzicjącymi na błonach śluzowych. W większości przypadków a. spowodowana jest osobniczą nadwrażliwością na pewne leki lub środki chem. (piramidon, chloramfenikol, butapirazol, sulfonamidy, propyltiouracyl). Teoretycznie każdy lek może wywołać a. u osoby nadwrażliwej. Mechanizm działania leku polega na toksycznym uszkodzeniu szpiku kostnego lub na powstaniu w obecności danego leku przeciwciał zlepiających krwinki białe albo rozpuszczających je. Leczenie polega na zapobieganiu powikłaniom infekcyjnym, zwalczaniu istniejącego zakażenia i poprawie ogólnego stanu chorego oraz na podawaniu kortykosterydów w przypadkach, gdy obecne są przeciwciała antyleukcytarnc.